Niet voor de poes

Posted on Sunday, October 18th, 2015 | 2 comments

Niet voor de poes

Sinds een week heb ik een aanlooppoes. Zo’n een die zichzelf gepermitteerd heeft de hort op te gaan om te onderzoeken of het gras werkelijk groener is bij de buren. Wiens poes ze is? Geen idee. Ze is ook niet als vermist gemeld. Ze zal wel vaker dit soort geintjes uithalen. Dat kan ze ook goed met haar gebroken gemiauw en haar smekende oogjes. Ze had mij ook zó om haar vinger gewonden: kat in het bakkie. Want ze mag – nu het zo koud is – gratis overnachten in mijn pop-up Bed & Breakfast (voorheen ook wel de keuken genoemd). Inmiddels heb ik ontdekt dat ik meer met poezen gemeen heb, dan een konijnenmoeder ooit zou willen toegeven.

Hoewel konijnen mijn lievelingsdieren zijn, valt niet te ontkennen dat ik mezelf aardig goed kan identificeren met een poes. Neem nou hun grootste hobby: slapen. Wie houdt er niet van slapen? Voorheen vergeleek ik mezelf graag met een zeester: prinsheerlijk, uitgestrekt liggen relaxen. Meer hield die vergelijking ook niet in. Het was bovendien meer een wens: ik wil graag meer slapen, ik doe het alleen zo weinig. Ik vul namelijk een groot deel van mijn dag met iets anders waar katten van houden: eten. Mijn aanlooppoes is gek op zalmpaté. Gevogelte eet ze met lange tanden. Katten zijn – net als ik – kieskeurige wezens. Ze trekt zich er niks van aan dat ze slechts een aanlooppoes is. De prinses wil graag zalm. Ik begrijp dat.

Mijn aanlooppoes heeft een net zo grote hekel aan regen als ik. Ze wil hoog en droog zitten (wie niet?). Meer dan eens heb ik haar bovenop het wasrek betrapt. Toen ik op een regenachtige dag thuiskwam en een blik door het keukenraam wierp, zag ik het wasrek niet meer. Die had ze professioneel omver geworpen om vervolgens bovenop de was te gaan zitten. Dat is niet alleen droger dan tuintegels, maar ook lekker warm en zacht. Daar gaat mijn persoonlijke voorkeur ook naar uit. Ze keek me recht aan. Niet op de ‘oeps, betrapt!’-manier, maar op de ‘Hèhè, ben je daar eindelijk? Waar blijft mijn lunch, mens?’-manier. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Ik deed geïrriteerd de deur open en zwaaide onbeholpen met een opvouwbaar wasmand in het rond, in een poging de was te redden. Het poezenbeest ging er als een speer vandoor. Terwijl ik mopperend in de stromende regen de was in de wasmand probeerde te proppen, keek ze van onder de tuintafel geschrokken mijn kant op. Zij heeft zich geen moment afgevraagd of ze moest vechten of vluchten. Ze ging direct de confrontatie uit de weg en keek vervolgens de kat uit de boom. Een strategie waar ik me ook wel in kan vinden.

Ik besef me maar al te goed dat het niet de laatste keer was dat ze weggaat. Ze zal vroeg of laat doodleuk weer een andere sufferd vinden die ze precies zoals mij zal manipuleren, tot hij haar voert en haar warmte en liefde geeft. Alleen in dát opzicht ben ik niet zoals een kat. In het honden-of-katten-debat heb ik altijd in het kattenkamp gezeten, maar je moet honden één ding nageven. Ze zijn loyaal. Daarin herken ik mezelf meer dan in die sluimerende verlatingsdrang van de kat. Er komt een dag dat ze me inruilt en ik zal er stiekem toch een beetje een kater aan overhouden.

Leave a Reply

2 Comments on "Niet voor de poes"

Notify of
avatar

Sort by:   newest | oldest | most voted
marjolein
Guest
marjolein
1 year 11 months ago

Je gaat niet overlopen naar de katten, he!

wpDiscuz