Oude sok

Posted on Friday, September 18th, 2015 | 2 comments

Oude sok

Ik stopte voor het verkeerslicht naast een wat oudere man. Ik schatte hem op een jaar of zestig, bijna met pensioen. Op z’n bagagedrager had hij een wandelstok vastgebonden. De wandelstok had aan het uiteinde een leeuwenkop. Ik moest denken aan dokter House (uit de serie House MD), die had vlammen onderaan z’n wandelstok. Als ik een wandelstok had, dan had ik ook liever vlammen dan zo’n bekakte leeuwenkop. Ik nam de man op: kaki pak, hoed op, witte handschoentjes aan. Oud geld, concludeerde ik.

Hij keek mijn kant op, en nam mij ook op. Ik droeg een knalroze windjack, had een rugzak op m’n rug, roze oordopjes in m’n oren, en mijn spierwitte sneakers complimenteerden mijn spierwitte racefiets. Ik voelde me zelden zo anders dan de persoon naast me. Sterker nog: eventjes voelde ik me niet eens mezelf. Ik draag de helft van de tijd vrij schattige, truttige kleding. De andere helft van de tijd ga ik als Sportieve Shanna door het leven. Vandaag stond Sportieve Shanna naast Kouwe Kak Karel-Gerardus. Zo voelde het. Hij keek me een moment recht aan, voordat ik gegeneerd mijn hoofd weg draaide. Ik lijk wel zo’n hardcore dancefeest capusjonnie-en-anita. Wat moest hij wel niet van mij denken.

“Zwartewaterallee. Zwartewater… Allez!”, lachte hij. Ik keek hem verrast aan. “Dat vind ik leuk, als je woorden kan splitsen. De wereld even op een andere manier bekijken. Je fantasie gewoon de vrije loop laten gaan.” Ik deed mijn oordopje uit. We raakten aan de praat. Hij vroeg me of ik net uit school kwam. Ik zei van niet, en dat ik misschien zelfs wel te oud daarvoor was.
“Het had gekund toch? Mijn zoon was ook 28 toen hij eindelijk klaar was met school. Al m’n geld heeft hij er doorheen gejaagd.”
Ja hoor, daar gaan we, dacht ik bij mezelf. Geld. Ik wist het wel. Die leeuwenkop sprak al boekdelen.
“Wat moet uw zoon u dankbaar zijn, dat u zijn studie heeft bekostigd”, zei ik, terwijl ik dacht aan mijn eigen situatie.
“Oh, dat is hij zeker. Maar ik ben hem ook heel dankbaar. Hij heeft over de hele wereld gestudeerd: Boston, Helsinki… Zodoende drie masters afgerond.”
“Drie masters! Indrukwekkend!”
“Ja, ja, dat is het zeker. Maar weet je wat echt indrukwekkend is? Je eigen vlees en bloed daar zien staan. Met zo’n grappig mutsje op, weet je wel? Vóór de uitreiking van het diploma moet het kwastje de ene kant op, daarna de andere kant op. Dat ik dat nog heb mogen meemaken, daar ben ik hem zo dankbaar voor.”

We spraken nog even over de studies van zijn zoon, en natuurlijk over geld. Hij gaf me het advies om geld in een oude sok te stoppen en vooral niet op de bank. Hij had zelfs een gat in de vloer gemaakt voor de kluis. Ik stelde me een oude sportsok voor in een brandveilige kluis en moest lachen. Toen scheidden onze wegen: ik moest linksaf, hij rechtsaf. Ik merkte dat hij het fietstempo vertraagde. Ik deed het ook.
“Ik vond het heel leuk om met je te praten. Heel fijn dat je er voor open stond. Oude mensen vinden dat oprecht fijn hoor, zo op hun oude dag nog een keer met jongere mensen praten.”
“Ik vond het ook heel erg leuk om een keer met een heel ander iemand te spreken”, zei ik onhandig. Ik meende het wel.
“Weet je, in het bejaardentehuis zijn ze allemaal zo verzuurd. Ze zeuren allemaal zo. De hele dag door.”
“Ooh, werkt u in een bejaardentehuis?”, vroeg ik verrast. Ik had al aangenomen dat hij directeur van een manege was, of misschien van een golfbaan.
“Werken? Ik woon er!”
“… U wóónt er? Mag ik vragen wat iemand van uw leeftijd in een bejaardentehuis doet?” Ik kijk hem nog eens aan. Heb ik me zo in hem vergist?
“Ik ben 79! Goed weekend!”, zwaait hij. Ik blijf verbijsterd achter.

Ja, zo erg had ik me dus in hem vergist. En niet alleen in zijn leeftijd. Hij was geen arrogante kokosmakroon die zich verheven boven het plebs voelde. Het was gewoon een lieve oude man, die trots was op zijn zoon en het met iedereen wilde delen. En ik had al mijn stereotypes en vooroordelen al op hem losgelaten. Ik geloofde zelfs even dat ik zijn gedachten kon lezen, maar toen hij me aankeek, dacht hij niet dat ik een tokkie was. Hij keek door het raam naar mijn ziel en zag een gesprekspartner. Maar toen ik hem aankeek, gebruikte ik hem als spiegel: ik projecteerde mijn angsten en de daaruit voortkomende vooroordelen. Dat was mijn waarneming en daarmee mijn waarheid. De kous was daarmee af. Of beter gezegd, de oude sok.

Leave a Reply

2 Comments on "Oude sok"

Notify of
avatar

Sort by:   newest | oldest | most voted
Qaboos
Guest
Qaboos
2 years 2 months ago

Geweldig!

wpDiscuz