Rupsje Nooitgenoeg

Posted on Thursday, November 8th, 2012 | 1 comment

Rupsje Nooitgenoeg

Als kind hield ik van lezen. Alles wat los en vast zat, werd gelezen (zolang er letters op stonden, uiteraard). Van tandpastatubes tot cornflakesdozen en van Rupsje Nooitgenoeg tot De Griezelbus. Mijn favoriete boek, het boek dat boven alle andere boeken uit stak, was de medische encyclopedie van mijn moeder. Ik vond het uitermate interessant, al die ziektes. Dat was geen literatuur voor de gemiddelde basisschoolleerling. Dat was ook waarom een van mijn werkstukken door een leraar met een dikke onvoldoende werd bekroond: ik had het onmogelijk zelf kunnen begrijpen. Dat was helemaal waar geweest als mijn ouders mij de Bobo hadden laten lezen, in plaats van encyclopedieën die ik van kaft tot kaft las.

Hoewel non-fictie mijn voorkeur genoot, las ik ook wel graag fictie. Op Je Kop In De Prullenbak, wat was dat een leuk boek. En Mathilda, ik weet nog dat we daar uit werden voorgelezen op basisschool tijdens de pauze. Terwijl de pakjes Wicky appelsap en Samsonkoekjes werden verorberd, luisterden we naar een van de mooie verhalen van Roald Dahl. De Grote Vriendelijke Reus was ook al zo’n geweldig boek. Ik kon eindeloos genieten van lezen en voorgelezen worden.

Het was op de middelbare school dat ik mijn relatie met boeken verbrak. Toen ik verplicht boeken moest gaan lezen en ze ook nog eens moest analyseren. De hele magie van het boek in één klap om zeep geholpen met klinische zaken als onderwerp, thema, genre, weet ik het. Het was een beetje als het ontleden van een kikker. Kikkers zijn ook magisch (al eens een kikker gekust?), tot je er met de botte bijl doorheen gaat en alle orgaantjes moet benoemen. Dan hoef je voorlopig even geen kikker meer te zien. Het idee alleen al.

De laatste keer dat ik een boekverslag moest maken, herinner ik me goed. De opdracht was om twee boekverslagen te maken in het waanzinnig korte tijdsbestek van een week. One Flew Over The Cuckoo’s Nest en Catcher In The Rye waren de boeken die we verplicht moesten lezen. Beiden prima boeken, maar de man die ons die opdracht gaf was een hufter. Het type dat je op je achttiende nog in tranen kon laten uitbarsten. Het is dus ook geen verrassing dat die boeken niet bovenaan mijn favoriete boekenlijstje staan. Associaties blijven aan boeken plakken op dezelfde manier waarop Last Christmas voor altijd voor mij verbonden is met kerst in het wiskundelokaal in havo 3. En daarom tref je in mijn kast dus ook niet de klassieke werken van Ken Kesey, J.D. Salinger en Wham!.

Inmiddels zijn we vijf jaar verwijderd van de laatste keer dat ik met een steen in mijn maag weer een boek opensloeg en met tegenzin aantekeningen erbij maakte. Ik heb me er voorzichtig weer aan gewaagd: ik ben weer gaan lezen. Heel voorzichtig, eerst een paar boekjes van Jeremy Clarkson. Daarna direct een spirituele zoektocht van Paulo Coelho ingedoken. Toen weer een boek uit de Dexterserie gelezen, gevolgd door een boek van Nicholas Sparks in het Duits. Gisteren ben ik begonnen in het eerste boek van Harry Mulisch en de vonk sloeg weer over. Ik had weer dat gevoel dat je krijgt als je niet weet of je wel even je boek kan neerleggen om wat te drinken. Ik vertelde mezelf weer de leugen ‘nog één pagina en dan ga ik slapen’ om vervolgens nog tien pagina’s te lezen. Ik ben weer een boekenworm. Een soort Rupsje Nooitgenoeg.

1
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Jehoentelaar Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
newest oldest most voted
Notify of
Jehoentelaar
Guest
Jehoentelaar

Leuk! En heel herkenbaar. 🙂