Posts Tagged "herinneringen"

SHOW & TELL: Brood op de plank

Posted on Monday, September 28th, 2015 | 1 comment

SHOW & TELL: Brood op de plank

Toen ik op de basisschool zat, hielp ik een vriendinnetje af en toe met haar krantenwijkje. We lachten elke keer om het naambordje W.C. Pot en aan het einde van de middag gingen we met zwarte vingers weer terug naar huis. De enige beloning was een gezellige middag maar daar kocht je eigenlijk niks voor. Dat kwam pas toen ik in Havo 3 mijn allereerste ‘baantje’ had: huiswerkbegeleider.

-->> Klik hier om verder te lezen

Ode aan de herfst

Posted on Wednesday, September 23rd, 2015 | 0 comments

Ode aan de herfst

Al van kleins af aan is de herfst mijn lievelingsseizoen. De magie van het rode, knisperende tapijt van bladeren onder mijn regenlaarsjes. De spanning bij het zoeken naar kastanjes, eikels en dennenappels, gevolgd door het plezier van het knutselen met de gevonden schatten. Kastanjes werden met tandenstokers en wat hulp van de juf al gauw schattige egeltjes. Enkele jaren later was de herfstbetovering vooral aanwezig tijdens de wandelingen naar de gymzaal. Terwijl de rebellen van de klas hoopjes bladeren de lucht in trapten, zocht ik met mijn vriendinnetjes naar de beste helikoptertjes: de gevleugelde vruchten van de esdoorn. Ze konden in perfecte cirkelbewegingen naar de grond dwarrelen, maar ik herinner me dat we ze ook wel op onze neus plakten.

-->> Klik hier om verder te lezen

De plaat en zijn verhaal

Posted on Friday, September 4th, 2015 | 0 comments

De plaat en zijn verhaal

Exact 15 jaar geleden had ik mijn eerste schooldag op de middelbare school. Ik was voor de zomervakantie al eens op die school geweest, maar niet voor een open dag. De school stond goed bekend en zonder ooit er een voet binnen te hebben gezet, wist ik dat ik erheen wilde. De meeste van mijn vriendinnen in groep acht gingen naar een andere school. Ook de jongen op wie ik sinds groep zes verliefd was, ging naar een andere school. Dat hield me niet tegen (gelukkig maar). Er wel een paar andere klasgenoten die voor dezelfde school hadden gekozen, dus voor de zomervakantie waren we er gezamenlijk heen gefietst om boeken op te halen.

Wat een wereldreis leek het. Het was in een andere wijk en zo ver was ik nog nooit geweest op de fiets! Gelukkig wist één van mijn klasgenoten ongeveer de weg, dus we volgden hem. Niet veel later stonden we met onze fietsen midden in een overdekt winkelcentrum. Onze nieuwe school bleek daar bijna aan vast te zitten, dus lang waren we niet verdwaald. Een klein half uurtje later stonden we weer buiten, met vijftien kilo boeken op onze rug. Hoe we dat thuis wisten te krijgen op de fiets, blijft tot op de dag van vandaag een mysterie.

In de zomervakantie had mijn moeder mijn boeken gekaft. Ik had geen idee waarom en hoe dat in z’n werk ging. Nu nog heb ik eigenlijk geen idee waarom, maar dat deed je gewoon. De boeken stelden niet zoveel voor, concludeerde ik na wat bladeren. Des te indrukwekkender was de hoeveelheid spullen die mijn ouders voor mij hadden gekocht. Had ik dat állemaal nodig in mijn nieuwe levensfase? Een passer, een geodriehoek, een rekenmachine, schriften, pennen en potloden, een gummetje, typex, markeerstiften…

-->> Klik hier om verder te lezen

Gymnastiekfreak

Posted on Tuesday, August 5th, 2014 | 0 comments

Gymnastiekfreak

Het afgelopen half jaar was ik lid van een sportschool. Wás ik lid, inderdaad. Het is verleden tijd. Zoals eigenlijk elk sportavontuur in mijn leven is ook dát nu afgesloten. Al van jongs af aan heb ik een haat-liefde-verhouding met sporten. Het begon met veel haat, maar veranderde in heel veel liefde. Een beetje teveel liefde, als je het mij vraagt.

Zoals elk kind met overgewicht, had ik een hekel aan sporten. Los van mijn erbarmelijke conditie had ik ook gewoon stront aan mijn vingers, om mijn klasgenoten te citeren. Of ik nou een honkbalknuppel of het zogenaamde slaghout in handen had, ik kon de bal echt niet raken. En als ik over een kast heen moest springen, klapte ik er met mijn volle gewicht frontaal tegenop. Die klunzigheid maakte me natuurlijk ook een ontzettend makkelijk slachtoffer voor pesterijen van mijn leeftijdsgenootjes, waardoor ik nog meer opzag tegen de gymles dan ik al deed.

Afijn, op de basisschool kon ik er nog mee wegkomen dat ik huilend mezelf nét niet over het touw wist te werpen bij het hoogspringen. De leraar raakte al gauw gefrustreerd, ik was ‘af’ en dat was het. Op de middelbare school ging dat wat anders: daar kreeg je een cijfer dat echt op je rapport kwam te staan en meetelde. Uiteraard veranderde dat voor mij alles en in de brugklas besloot ik mijn stinkende best te doen om minstens een voldoende te halen. Tevergeefs. Op het eerste rapport kreeg ik nog een 4 uit medelijden, maar op het tweede rapport prijkte een cijfer waarvan tot die dag werd aangenomen dat die niet op rapporten voorkwam: een nul. Niet eens een één voor de moeite.

En dat betekende één ding:

-->> Klik hier om verder te lezen

Later als ik groot ben

Posted on Monday, July 28th, 2014 | 0 comments

Later als ik groot ben

“Later als ik groot ben, word ik dierenarts” – Shanna, 6 jaar.
“Later als ik groot ben, word ik docent” – Shanna, 16 jaar.

Als kind ben je jong en onbevangen. Vraag een kind wat hij wil worden en je krijgt direct wel iets. Brandweerman, prinses, astronaut, juf of voetballer. Een kind ziet geen beren op de weg. Een kind weet wat hij leuk vindt, en dat wil hij doen. Een kind heeft bovendien ook een wereldbeeld dat beperkt genoeg is om een gemakkelijke keuze kunnen maken. Een kind heeft nooit gehoord van beroepen als productiemanager, pensioenadviseur of schade-expert. Ik vermoed ook sterk dat op die plekken nooit iemand zit die zijn droom in vervulling heeft zien gaan. Als die persoon al een droom had.

Zelf heb ik denk ik nooit echt geweten wat ik wilde worden. Soms kwam er een gedachte in me op en daarmee dacht ik dat ik het wist. En zodra ik dacht dat ik het wist, stopte de zoektocht. Het vraagteken was veranderd in een punt: case closed. Maar daarna wordt je er constant mee geconfronteerd. Wanneer je gekozen studie niet bevalt, wanneer je een sollicitatiebrief schrijft, wanneer je gaat werken. Men zegt wel eens, verstand komt met de jaren. Maar hoe ouder ik word, hoe minder ik lijk te weten wat ik wil.

-->> Klik hier om verder te lezen