Posts Tagged "inzicht"

Oude sok

Posted on Friday, September 18th, 2015 | 2 comments

Oude sok

Ik stopte voor het verkeerslicht naast een wat oudere man. Ik schatte hem op een jaar of zestig, bijna met pensioen. Op z’n bagagedrager had hij een wandelstok vastgebonden. De wandelstok had aan het uiteinde een leeuwenkop. Ik moest denken aan dokter House (uit de serie House MD), die had vlammen onderaan z’n wandelstok. Als ik een wandelstok had, dan had ik ook liever vlammen dan zo’n bekakte leeuwenkop. Ik nam de man op: kaki pak, hoed op, witte handschoentjes aan. Oud geld, concludeerde ik.

Hij keek mijn kant op, en nam mij ook op. Ik droeg een knalroze windjack, had een rugzak op m’n rug, roze oordopjes in m’n oren, en mijn spierwitte sneakers complimenteerden mijn spierwitte racefiets. Ik voelde me zelden zo anders dan de persoon naast me. Sterker nog: eventjes voelde ik me niet eens mezelf. Ik draag de helft van de tijd vrij schattige, truttige kleding. De andere helft van de tijd ga ik als Sportieve Shanna door het leven. Vandaag stond Sportieve Shanna naast Kouwe Kak Karel-Gerardus. Zo voelde het. Hij keek me een moment recht aan, voordat ik gegeneerd mijn hoofd weg draaide. Ik lijk wel zo’n hardcore dancefeest capusjonnie-en-anita. Wat moest hij wel niet van mij denken.

-->> Klik hier om verder te lezen <<---

Wow, stenen!

Posted on Monday, August 13th, 2012 | 0 comments

Wow, stenen!

Wow, stenen!

Dat was mijn eerste gedachte toen ik de eerste beelden van ruimteverkenner Curiosity zag. Wat had ik dan verwacht, was mijn tweede gedachte. Mijn tweede gedachte komt van mijn innerlijke commentator. De stem die zegt: “Gedraag je eens naar je leeftijd. Het zijn stenen, en dus?”

Ik denk dat ik niet de enige ben met zo’n nare innerlijk commentator. Zo’n – excusez le mot – azijnzeiker. Als mijn innerlijke commentator een persoon was dan was het Danny Nelissen. Iemand die bij voorbaat zuur doet en altijd kritisch is. Natuurlijk is dat ook de enige reden dat de innerlijke commentator niet allang is vergaan: hij is niet alleen kritisch op momenten waarop het niet nodig is, maar ook op momenten wanneer het wel nodig is. De innerlijke commentator is de stem die zegt: “Het lijkt me verstandiger dat je gewoon de deur uit gaat in plaats van je Spiderman te wanen en hier op twaalf hoog het raam uit te gaan.”

Toegegeven, zoiets is nuttig. Maar de innerlijke commentator ontneemt ook een hoop plezier. Zo heb ik lange tijd geen plezier beleefd aan schrijven. “Wie denk je wel niet dat je bent? Wie wil die stukjes van jou nou lezen?” en “Als je dit onzinnige stuk schrijft en publiceert, komen mensen er vanzelf wel achter dat je niet kan schrijven.” Ja, dat is zo, dacht ik dan weer. En dan ging het schriftje dicht nog voor ik ook maar een zin geschreven had.

-->> Klik hier om verder te lezen <<---