Yogi

Posted on Tuesday, November 20th, 2012 | 2 comments

Yogi

“Namaste.”

Onwennig schuif ik met m’n kont over het matje. Ik wiebel m’n heupen in een wanhopige poging mijn staartbeen nog even te ontzien. Ik kijk vluchtig om me heen en als ik zie dat niemand kijkt, gebruik ik mijn hand om mijn voet nog net iets verder onder mezelf te krijgen. Niet dat het erg zou zijn als iemand het zag, want er mag dit uur immers niet gelachen of gepraat worden. Doodzonde, want naast me heeft iemand haar shirt binnenstebuiten aan. Of het lijkt zo. Met kleding van Lululemon Athletica kan je zoiets ook niet goed bepalen. Horen die gaten in de mouwen daar, zit dit zoom nou zo vreemd?

“Focus op je Pranayama.”

Mijn gedachten spelen apenkooitje. Als een gek razen ze de kast over, de touwen in, het klimrek over en voor ik het weet zit ik met mijn gedachten weer heel ergens anders. Willekeurige gedachten schreeuwen om aandacht en gaan van de hak op de tak. Kaarsjes, thee, avondeten, de geschiedenis van Europa. Koppen dicht nu allemaal. Ik moet me concentreren op mijn ademhaling. Enkele seconden kan ik me daar op concentreren, tot de gedachte dat dit waanzin is me weer onderbreekt. Waanzin, dat is het. Waarom lig ik hier nog? Hoewel ik het me afvraag, volg ik de instructie om mijn knie op te trekken braaf op.

“Voel hoe je rechterbeen nu langer voelt dan je linkerbeen.”

Hoe kan ik me nou concentreren op mijn ademhaling als ik zoveel onzin hoor? Kom op, ene oor in, andere oor uit, vertel ik mezelf. Ik wil het wel geloven, al was het alleen maar om dit uurtje met goed fatsoen door te komen. Ik concentreer me enorm op mijn rechterbeen. Voelt het al langer? Eigenlijk niet. Maar ik wil het zo graag. Ik lig op mijn rug en moet nu mijn rechterbeen links van mijn linkerbeen leggen en naar rechts blijven kijken. Dit is best oncomfortabel, al twijfel ik er niet aan dat ik deze houding ooit heb geprobeerd als ik ‘s nachts niet in slaap kon vallen. Als je de slaap niet kan vatten probeer je nou eenmaal elke houding uit, hoe oncomfortabel ook.

“Sluit je ogen. Trek je schouders langzaam op.”

Ik sluit mijn ogen en trek mijn schouders op. Ik stel me voor dat ik er uit zie alsof ik net een emmer koud water over me heen heb gekregen. Heel voorzichtig open ik mijn rechteroog een klein beetje en door mijn wimpers heen zie ik een ruimte vol dames (en één heer) die er inderdaad uit zien alsof ze net een emmer koud water over zich heen hebben gekregen. Tegen de regels in glimlach ik en sluit snel mijn ogen weer. Waarom moet de instructrice hier niet hartelijk om lachen? Straks neemt ze dit nog serieus ook! Omdat ik niet een verschoppeling wil worden, zelfs niet binnen een groep die ik niet ken of begrijp, doe ik toch mijn best om het ook serieus te nemen. Daar sta ik, met een stalen gezicht, op één been, de voet van mijn andere been ferm in mijn dij geparkeerd, armen als een ballerina boven mijn hoofd.

“En… dit is nou… de rust in jezelf vinden.”

Ik voel me enorm ongemakkelijk maar ben stiekem trots. Daar sta ik dan. In de boomstand. Volledig in bloei in vergelijking met enkele andere nieuwelingen in dit klasje. Vooruit, ik adem niet heel rustig en ik heb mijn innerlijke rust ook niet bepaald gevonden, maar ik sta er mooi wel even. Ik had graag ‘Kijk mij!’ geroepen, maar er wordt niet gesproken. Behalve door de instructrice. Die laat zich duidelijk meeslepen en is bijna ontroerd door het succes van haar klasje. Haar acht boompjes.

“Heel goed, yogi en yogini’s.”

Yogi. Yogibeer. Mijn fantasie slaat op hol. In mijn hoofd zie ik Yogibeer die de Omlaagkijkende Hond doet in een yogaklas vol stripfiguren. Ik voel het kietelen in mijn middenrif. Ik moet echt moeite doen on mijn lachen in te houden, al kan ik een glimlach niet onderdrukken. Yogibeer, zeg ik nog eens tegen mezelf in mijn hoofd. Zo grappig is het niet, maar als je niet mag lachen is opeens alles vele malen grappiger. De kriebeling maakt zich meester van me. Ik verlies de controle en barst in lachen uit. Zestien boze ogen kijken naar me. Daar, achter in de klas, staat de verschoppeling. Op één been. Trots als een pauw. Hebben ze toch nog gezien hoe goed mijn boomstand is.

2
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
ShannaRené Salverda Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
newest oldest most voted
Notify of
René Salverda
Guest
René Salverda

Hahahahaha!!! Leuk stukje Shan. Liefs René